"TEMEL CÜMLE" TERİMİ ÜZERİNE - ON THE TERM OF “MAIN CLAUSE”

Özlem Erdoğan
3.986 693

Abstract


Each one of the features expressed in definitions and reviews specific to structures called main clause are simultaneously specific to sentence and a significant part of these features appear to express in order to indicate different between sentence and subordinate clause instead of explaining main clause term. Therefore, this term is far to specify semes, features and propers of a structure.

It is appeared that this term has essentially been needed as a concequence thought which a subordinate clause or reported speech attach to main clause. Whereas, it could be said that a sentence is within an another sentence with reduction not attached the sentence. For reported speech it could be expressed that a sentence is within an another sentence without reduction. In this case, it must been questioned that the term called "main clause" is really needed seeing that a sentence where subordinate clause and reporteed speech attach doesn't remain and the sentence which include subordinate clause and reporteed speech isn't more different than the structure called "sentence". In this work, it would been proffered by questioning this matter that only "sentence" term is been used instead to "main clause" term.

 


Keywords


sentence, compound sentence, main clause, subordinate clause, reporteed speech, seme.

Full Text:

PDF (Türkçe)

References


ANAR, İhsan Oktay (2006). Puslu Kıtalar Atlası, İletişim Yayınları, İstanbul.

ATABAY, Neşe; ÖZEL, Sevgi; ÇAM, Ayfer (1981). Türkiye Türkçesinin Sözdizimi, Türk Dil Kurumu Yayınları, İstanbul.

BANGUOĞLU, Tahsin (1974). Türkçenin Grameri, Baha Matbaası, İstanbul.

BAYKURT, Fakir (2013). Yılanların Öcü, Literatür Yayınları, İstanbul.

BİLGEGİL, Kaya (1963). Eğitim Enstitüleri İçin Türkçe Dilbilgisi Edebiyat Bilgi ve Teorilerine Giriş Faksül 1, Güzel İstanbul Matbaası, Ankara.

BURDURLU, İbrahim (1967). Uygulamalı Cümle Çözümlemeleri, İzmir 1967.

CEMİLOĞLU, İsmet (2001). Dede Korkut Hikâyeleri Üzerinde Söz Dizimi Bakımından Bir İnceleme, TDK Yayınları, Ankara.

DELİCE, İbrahim (2007). Türkçe Sözdizimi, Kitabevi, İstanbul.

DELİCE, İbrahim (2012). “Cümle Nasıl Tanımlanmalıdır?”, Turkish Studies, Volume 7/1 Winter 2012, p. 37-40, Turkey.

DELİCE, İbrahim (2012). “Yapı Açısından Cümle Sorunu”, Turkish Studies, Volume 7/3, Summer 2012, p. 871-876, Turkey.

DİZDAROĞLU, Hikmet (1976). Tümcebilgisi, TDK Yayınları, Ankara.

EDİSKUN, Haydar (1963). Yeni Türk Dilbilgisi, Remzi Kitabevi, İstanbul.

ERKMAN AKERSON, Fatma; OZİL, Şeyda (1998). Türkçede Niteleme Sıfat İşlevli Yan Tümceler, Simurg, İsyanbul.

GENCAN, Tahir Nejat (1966). Dilbilgisi, Ahmet Sait Basımevi, İstanbul.

GÜLSEVİN, Gürer (1990). “Türkçede -sA Şart Gerundiumu Üzerine”, Türk Dili Dergisi, Kasım 1990, S. 467, s. 276-279.

HATİBOĞLU, Vecihe (1972). Türkçenin Sözdizimi, TDK Yayınları, Ankara.

HENGİRMEN, Mehmet (2007). Türkçe Dilbilgisi, Engin Yayınevi.

İLHAN, Nadir (2007). “Birleşik Cümle Kuruluşunda Şart Cümlesi ya da Zarf Grubu”, 27-28 Ağustos 2007 Uluslararası Türk Dili ve Edebiyatı Konkresi Türkçenin Sözdizimi (UTEK 2007), İstanbul Kültür Üniversitesi, c. 1, s. 253-260, İstanbul.

KARABULUT, Ferhat (2009). “Ad Öbeği Taşınımı ve Boşluk Kuramı Bağlamında Fiilimsili Yapıların Adlandırılması ve Sınıflandırılması Meselesi”, 27-28 Ağustos 2007 Uluslararası Türk Dili ve Edebiyatı Konkresi Türkçenin Sözdizimi (UTEK 2007), İstanbul Kültür Üniversitesi, c. 1, s. 261-298, İstanbul.

KARAHAN, Leyla (2000). “Yapı Bakımından Cümle Sorunları”, 14.01.2000 Gramer, Bilim ve Uygulama Kolu Toplantısı, Ankara.

KARAHAN, Leyla (2006). Türkçede Söz Dizimi, 11. Baskı, Akçağ Yayınları, Ankara.

KOÇ, Nurettin (1990). Yeni Dilbilgisi, İnkılâp Kitabevi.

KORKMAZ, Zeynep (2007). Türkiye Türkçesi Grameri Şekil Bilgisi, Türk Dil Kurumu Yayınları, Ankara.

KÜKEY, Mazhar (1975). Uygulamalı Örneklerle Türkçenin Sözdizimi, Kardeş Matbaası, Ankara.

MEHMEDOĞLU, Alaeddin (2005). Türkiye Türkçesinde Birleşik Cümle Üzerine, Sakarya Üniversitesi Yayınları, Sakarya.

ÖZKAN, Mustafa; SEVİNÇLİ, Veysel (2011). Türkiye Türkçesi Söz Dizimi, Akademik Kitaplar, İstanbul.

SAĞLAM, Sıtkı (1977). Türkçenin Sözdizimi Örneklerle Tümce Çözümlemeleri, Diyarbakır.

ŞİMŞEK, Rasim (1987). Örneklerle Türkçe Sözdizimi Tümceler-Belirtme Öbekleri- Çözümleme, Trabzon.

TOPALOĞLU, Ahmet (1989). Dil Bilgisi Terimleri Sözlüğü, Ötüken Neşriyat, İstanbul.

TURAN, Zikri (1999). "Cümlenin Yapısı İle İlişkilendirilen 'Basit' ve 'Birleşik' Kavramları Üzerine", Türklük Bilimi Araştırmaları, S. 8, s.299-311, Sivas.

UZUN, Nadir Engin (1998). Dilbilgisinin Temel Kavramları Türkçe Üzerine Tartışmalar, Ankara.

UZUN, Nadir Engin (2000). Anaçizgileriyle Evrensel Dilbilgisi ve Türkçe, Multilingual, İstanbul.

VARDAR, Berke (2007). Açıklamalı Dilbilim Terimleri Sözlüğü, Multilingual, İstanbul.

YÜCEL, Bilal (2000). “Türkiye Türkçesinde Zarf-fiil Eklerinin Yapı Bakımından Sınıflandırılması Üzerine”, Türklük Bilimi Araştırmaları, S. 9, s.75-114, Sivas.